//
Media

Kiosk en betaalmuur: wordt geld voor online nieuws dan toch de regel?

Medialui begrijpen het onderscheid tussen betaalmuur en online kiosk wel (of zouden toch moeten). Maar is dat voor iedereen duidelijk? En waarom gooit de Vlaamse overheid zoveel geld naar de betaalmuur? En wat met de vrije toegang tot informatie?

Ongeveer gelijktijdig worden dus twee initiatieven aangekondigd die nieuws online betalend maken. Enerzijds Gopress, de online krantenkiosk die de uitgevers van kranten en magazines hebben opgezet om online hetzelfde te verkopen als in de krantenwinkel, nl. losse nummers van hun uitgave, van start op 30 maart 2012. En anderzijds de betaalmuur, de software waarmee online nieuwssites voor een deel van hun aanbod willen laten betalen. Voor het bouwen van die software heeft de Vlaamse regering 45 miljoen euro over. Zo, nu begrijpen zelfs de medialui het.

Toevallig is dat niet. De bui hing er al langer. Als het in grote landen regent, druppelt het bij ons. Al kan je de beeldspraak maar beter aanpassen: als het daar regent, moet je je hier tegen een dijkbreuk beschermen.

Summary
It’s time that the illusion that news can be free of charge on the internet is taken for what it is: an illusion. The paying online newsstand of the Belgian newspaper and magazine publishers and the Flemish initiative to support the creation of a news paywall are logic steps to change an industry. Not innovative any more, but none the less logic. The principle of free access to information is not being violated by either initiative.

Geld vragen voor online nieuws is een verdediging tegen de dijkbreuk. Nodig om te overleven. Een online kiosk is dat ook. Nodig om meer lezers te bereiken met de ‘printproducten’ via ander kanaal.

Hoe kleiner de markt, hoe duurder per lezer aanmaak en beheer van kiosk en betaalmuur. Aparte uitgevers hebben al hun online dagkrant of magazine, voorbehouden voor de papieren abonnees. Investeren in een kiosk heeft zin, net zoals de krantenwinkel om de hoek zin heeft. Maar hier moeten de uitgevers zelf de investering dragen, en dus moeten ze een beetje overeenkomen met mekaar, niet altijd makkelijk als je concurrent bent.

Online nieuws kan niet gratis blijven

Voor de betaalmuur springt de gemeenschap bij. Maar moet de overheid wel steunen wat de markt niet kan betalen? Als er gratis alternatieven zijn? vraagt Patrick Vanhoucke (@librarianbe) zich af in een twitterreactie op mijn eerder artikel over de betaalmuur.

Het punt dat betaalmuur en kiosk duidelijk maken, is dat online nieuws niet gratis kan blijven. Nieuws is voor lezers van printpublicaties op uitzonderingen na nooit gratis geweest. Het is tijd dat de illusie dat het internet dat wel kan, echt als een illusie wordt gezien.

Moet de overheid dan maar betalen? Dat is een politieke vraag en de Vlaamse regering heeft die beantwoord door 45 miljoen te beloven aan de uitgevers om de betaalmuur te maken. Zeer veel geld, voor de helft wil ik het ook wel doen.

Niet alleen omwille van al die miljoenen is de beslissing aanvechtbaar. Allicht hebben die critici gelijk dat er een flinke portie verdoken steun aan de pers in zit. Maar vooral ook omwille van de bevoorrechte rol die de VRT krijgt en die de markt verstoort omdat die gratis mag blijven.

En de vrije toegang tot informatie?

Als de VRT zijn online nieuws betalend moet maken, waar blijf je dan met de vrije toegang tot informatie? vraagt @librarianbe zich af. Geen enkele uitgever vraagt, denk ik, dat de VRT zijn online nieuws betalend zou maken, maar dat VRT zich zou beperken tot zijn opdracht: tv en radio maken, en dus ook op het internet zich beperken tot tv en radio. Nu doet de VRT uitgevers de concurrentie aan met een randproduct (online tekstnieuws) dat ze maar kunnen maken omdat de belastingbetaler de nieuwsproductie voor tv en radio al heeft betaald.

Maar zelfs al wordt het online nieuws van VRT betalend, dan nog is de vrije toegang tot informatie niet in gevaar, hoegenaamd niet.

Twee dingen mogen in het internet niet verward worden: de toegang tot de informatie en de prijs van de informatie. De toegang blijft gegarandeerd, net zoals het in de gedrukte media is gegarandeerd. Iedereen kan vrij de krantenwinkel binnenstappen en een krant of een magazine kopen, tegen voorlopig toch nog zeer haalbare prijzen voor een gemiddelde gezinskoopkracht. Een kiosk of een betaalmuur maken de toegang tot de informatie niet minder vrij, wel duurder. Landen waar de toegang niet vrij is, daar willen wij allicht niet wonen.

De prijs van nieuws wordt door de uitgever bepaald, en die houdt natuurlijk rekening met wat klanten bereid zijn te betalen en wat zijn concurrenten aanrekenen. Op het internet zijn we gewoon geworden dat er niets wordt aangerekend, maar die periode is nagenoeg voorbij. Vergeet daarbij niet dat er in de jaren negentig snel een wereldwijd credo gegroeid was dat alles op het net gratis kon, reclame zou de kosten meer dan dekken.

Wie zijn beloften niet heeft waargemaakt, is niet de uitgever van nieuws, maar de reclamewereld. Maar: uitgevers zijn te goedgelovig geweest. Voor niets gaat de zon op, maar niet zo heel veel meer dan dat.

About Toon Lowette

Customer is not king on the internet, he is dictator. Online services are successful if they allow the customer to do what he came for efficiently and without confusion. Toon Lowette is online publishing consultant in the Customer Carewords network of Gerry McGovern. Task management is the central issue. We teach websites to manage the task, not the content, not the technology. We teach websites to become relentlessly customer centric.

Discussion

2 thoughts on “Kiosk en betaalmuur: wordt geld voor online nieuws dan toch de regel?

  1. Toon, ondanks mijn eerdere opmerking over een mogelijk gevaar voor de vrije toegang tot informatie, ben ik het voor het grootste deel met je redenering in bovenstaand blogbericht eens.

    Waar ik bezwaar tegen heb – maar jij ook als ik het goed begrijp – is dat de overheid 45 miljoen euro bijdraagt aan een betaalmuur die uiteindelijk gebruikt zal worden door commerciële bedrijven. Ik zeg: als de uitgevers een betaalmuur willen, dat ze hem dan zelf betalen.

    Waar ik ook bezwaar tegen heb – en jij ook – is dat de overheid gaat concurreren met commerciële bedrijven. De overheid moet een aanvullend aanbod bieden op die zaken die commerciële bedrijven niet opnemen (omdat er onvoldoende vraag naar is, omdat het niet in hun businessmodel past enz.). Maar je mag een kanaal niet met de informatie-inhoud verwarren die dat kanaal aanbiedt. In dat opzicht – en daarin verschillen we dus van mening – vind ik je redenering dat de overheid alleen maar radio en tv zou mogen maken en geen gratis nieuws via het internet mag aanbieden dus te beperkend. Ik vind dat de overheid radio en tv én internet mag maken, maar alleen met inhoud die niet door commerciële bedrijven wordt aangeboden.

    Misschien wil ik dus eigenlijk nog wel verder gaan dan jij, en de commerciële bedrijven nog een groter aandeel van de koek gunnen. Waar de overheid op moet inzetten, is díe radio, díe tv en dát internet waar onvoldoende commerciële belangstelling voor is en dat dus uit de markt dreigt te verdwijnen terwijl er wel nog minderheden in geïnteresseerd zijn. Dat kan vanalles zijn. Denk aan boekenprogramma’s, aan bepaalde cultuur- of gezondheidsprogramma’s, aan maatschappelijke of politieke debatprogramma’s…. Dat bedoelde ik dus met de “vrije toegang tot informatie”. De overheid moet in de bres springen voor die zaken waar commerciële bedrijven zich niet aan (willen) wagen. En die zaken moet de overheid gratis aanbieden, via radio, tv of het internet, omdat we er via andere wegen al belastingen voor hebben betaald. Wat ik niet wil, is dat de overheid met mijn belastinggeld amusements- en spelprogramma’s e.d. betaalt die in allerlei varianten ook al door de commerciële bedrijven worden aangeboden. Dát is niet de rol van de overheid. Net zo min als het financieren van een betaalmuur voor commerciële bedrijven de rol van de overheid is.

    Posted by Patrick Vanhoucke | 30 March 2012, 20:25

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Online kranten: de zoektocht naar de eigen smoel « Toon Lowette – Netspanning - 13 April 2012

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: