//
Media

Een en De Bleekweide, zelfmoord en sociale media

De reportages over De Bleekweide op een moeten stoppen, en wel meteen. Niet na deze reeks, maar meteen. Aflevering twee brengt immers een minderjarige van wie de zus zelfmoord pleegde na pesterijen op Facebook. Waar is hier het gezond verstand?

De discussie en opiniestukken over het al dan niet uitzenden van reportages met kinderen en minderjarigen over hun therapie bij hun grote levensproblemen, heb ik met aandacht gevolgd, voor en tegen, zonder dat ik de uitzending gezien had. Gelukkig is er Net Gemist en heb ik de reportage nu wel gezien.

Ik laat me niet uit over de therapie en de aanpak van de therapeuten. Niet mijn domein, niet mijn expertise. Ik ben er na het zien van de reportage wel nog meer van overtuigd dat het moreel en deontologisch niet juist en niet rechtvaardig is de kinderen voluit in beeld te brengen. In enkele opiniestukken daar deze week zijn argumenten voor aangedragen, de beste in “Kinderen zijn geen illustratiemateriaal” van Stefaan Van Mulders, administrateur-generaal van het Agentschap Jongerenwelzijn van de Vlaamse overheid, met daarin het centrale le droit à l’oubli – het recht om vergeten te worden.

Moderne media en zeker de digitale media hebben een oncontroleerbaar en hardnekkig geheugen waaraan iedereen kan uit putten en aan kan toevoegen wat hij wil.

Pesten, zelfmoord en weer naar Facebook

Wat mij nog meer verontrustte, was de trailer voor de aflevering die later deze week zal worden uitgezonden. Dat wordt een aflevering over een tiener die in therapie is over de zelfmoord van zijn zus, die tot die daad overging na aanhoudende pesterijen op sociale media, lees Facebook.

Grote verbazing: deze tiener zal ruim een half uur niet alleen illustratiemateriaal zijn, maar ook onderwerp voor nieuwe… Facebookreacties. Niet veel kansberekening nodig om te weten dat deze jongen over de kling gaat, en niet weet wat hem zal achtervolgen, hoe lang en wanneer, tot heel ver in de toekomst. Mijn expertise in online media gaat ver genoeg om tenminste dat te weten.

Dat programmamakers altijd nieuwe grenzen opzoeken en daarbij wetten en deontologische codes tarten en negeren – je kan nog zeggen, dat is wat ze doen. Dat ouders toestemming geven, doet mij vragen hoe ruim zij ingelicht zijn. Dat therapeuten – professionele hulpverleners – eraan meewerken om hun patiënten, minderjarige in dit geval, tentoon te stellen, dat doet mij huiveren.

Media en privéleven: het is geen goede combinatie. Dat het een-programma De Bleekweide nog maar het risico neemt de minderjarige broer van een slachtoffer van Facebookpesterijen zelf weer aan de digitale media prijs te geven, is ronduit shockerend.

De Bleekweide op een moet daarom onmiddellijk worden stopgezet. Vind ik. Een urgent geval van jeugdbescherming.

About Toon Lowette

Customer is not king on the internet, he is dictator. Online services are successful if they allow the customer to do what he came for efficiently and without confusion. Toon Lowette is online publishing consultant in the Customer Carewords network of Gerry McGovern. Task management is the central issue. We teach websites to manage the task, not the content, not the technology. We teach websites to become relentlessly customer centric.

Discussion

2 thoughts on “Een en De Bleekweide, zelfmoord en sociale media

  1. oon, dat is nog eens een ferm statement. Ferm. Ja, het is een knipoog naar Lut Celie, ze spreekt het woord zo mooi uit.

    Heb je de uitzending gezien en vind je nog altijd dat die niet uitgezonden had mogen worden?

    Want je stellingname verrast me.

    Waarom?

    Ik moest denken aan customer carewords en hoe er vaak enorme verschillen bestaan tussen wat volgens bedrijven de customer carewords zijn en de daadwerkelijke carewords van hun consumenten.

    Dat gevoel krijg ik ook in de opiniestukken met kritiek op De bleekweide.

    Hoe?

    Opiniemakers, experts in jongerenwerk, therapeuten en online de reacties van ouders: allemaal weten ze wat goed is voor kinderen.

    Zo ook in het opiniestuk van Stefaan Van Mulders dat je in je artikel aanhaalt. Hij wijst op het ‘recht op vergetelheid’ voor kinderen. Dat vind ik grappig. In deze tijd van social media klinkt vergetelheid als iets uit de middeleeuwen.

    In De bleekweide gaat het juist om niet in de vergetelheid te geraken. Niet in het verdomhoekje gestopt te worden. En als kinderen opstaan zoals ze doen in De bleekweide, dan is dat confronterend voor de grote mensenwereld.

    Ik las al heel wat artikelen van en interviews met Lut Celie en vorig jaar woonde ik een lezing van haar bij. Echt Toon, ga eens naar die vrouw luisteren, zoveel passie voor haar werk met kinderen. Geloofwaardig en uit het hart.

    Ze sprak over haar boek ‘Luister nu ook eens naar mij’. En die titel spreekt boekdelen, want zo zie ik ook De bleekweide.

    Julie vorige week, Thibault deze week: 2 jonge kinderen met zoveel wijsheid. Maar wie luistert er naar de carewords van kinderen?

    Het zijn immers minderjarige kinderen, die tegen zichzelf beschermd moeten worden, omdat experts en volwassenen beter weten wat belangrijk en goed voor hen is.

    Als je naar ze luistert, is het toch wonderlijk wat Julie en Thibault te zeggen hebben. Ze houden hun ouders en iedereen die naar De bleekweide op één kijkt een spiegel voor: ‘Hallo, ik ben er ook nog’.

    Ik heb zelf ook 2 kinderen, 4 en 7 jaar oud. Van hen heb ik al meer over mezelf geleerd, dan van wie ook. Maar je moet er wel naar willen luisteren. En jeetje, wat ze me vertellen en de spiegel die ze me voorhouden, is verdomd lastig en confronterend.

    In een opiniestuk las ik de vraag hoe het nu moet met Julie als ze straks directrice is en later geconfronteerd wordt met deze uitzending, met haar verhaal. Ik geloof dat zij de levenslessen van De bleekweide meedraagt en uitdraagt. Dat ze uit ervaring weet hoe je mensen met elkaar in verbinding brengt, ook als het moeilijk is. Hoeveel leiders kunnen dat?

    Terwijl de carewords van experts het ‘recht op vergetelheid’ zijn, zijn de carewords van Thibault juist openlijk over zijn zus te kunnen blijven praten. Wat en wie kan daar tegen zijn?

    Ik vind dat Julie en Thibault trots kunnen zijn op wat het digitale geheugen voor hen bewaart.

    Posted by Mischa Verheijden (@mischabe) | 19 February 2013, 10:51
    • Mischa,
      bedankt voor de omstandige commentaar. Die is zeer ter zake, en dat heb ik graag. Ik heb het op geen enkel moment over de therapie en de therapeut. Ik stel die niet in vraag. Lut Celie is zeker vakbekwaam en ik zie inderdaad ook graag mensen met passie met hun vak bezig zijn. Daar ging het niet over. Vergetelheid – of oubli – wil ook niet zeggen vergeetput. Met het woord wil ik de kinderen en hun problemen niet in de vergetelheid drukken, wel integendeel. Ze mogen inderdaad trots zijn, ik twijfel er niet aan dat ze beter door het leven kunnen dank zij de therapie. Hun woorden zijn echt belangrijk, en het is absoluut te wensen dat ieder kind met problemen een luisterend en therapeutisch oor vindt. Deze vergetelheid gaat over het recht op het doseren van je eigen publieke aanwezigheid en geschiedenis. In de digitale wereld verlies je de greep op je eigen geschiedenis volkomen. Volwassenen kunnen daar vaak al maar moeilijk mee omgaan. Kinderen verdienen ter zake bescherming, niet tegen zichzelf, zeker niet, maar tegen een aspect van de buitenwereld waarvoor zij niet genoeg referentiekader hebben. Wat ik nu nog niet begrijp en niet aanvaard, is dat de kinderen met naam, toenaam en gezicht in de reportage getoond zijn. Dat was nérgens voor nodig. Zonder hun gezicht was hun verhaal even sterk en ferm, en was het even terecht dat het gedaan werd voor een groter publiek. Daar gaat het over: het recht om er niet te pas en te onpas gedurende nog vele jaren mee geconfronteerd te moeten worden, want dat is wat media, digitale media, sociale media met je doen. Dit op die manier naar buiten brengen helpt de kinderen niet om dat hoofdstuk in hun leven een plaats te geven en/of af te sluiten, wel integendeel. Het zal nooit afgesloten zijn, het kan niet meer in de vergetelheid belanden. Dat had de therapeute moeten weten, dat had de programmamaakster moeten weten. Ik vind het echt niet kunnen.
      Bijleren van kinderen zal je allicht je hele leven blijven doen, Mischa. Ik heb er vijf grootgebracht, het zijn allemaal dertigers, en ik blijf bijleren, nu ook van kleinkinderen. En geconfronteerd worden met mezelf. Dat is niet alleen met kinderen zo, maar met het hele leven. De discussie gaat niet over hun waarden, maar over de waarden-loosheid en hardheid waarmee media een digitaal geheugen voeden waar we allemaal op bepaalde momenten zouden willen geen deel van uit te moeten maken. Daar bereid je kinderen niet op voor door ze zo open en bloot voor de media te gooien. Mocht het een van mijn kinderen zijn, ik zou het voorstel van therapeut of programmamaker nooit aanvaard hebben. Ik herhaal, ik vind het echt niet kunnen.

      Posted by Toon Lowette | 19 February 2013, 11:33

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: