Biometrische data raken het hart van onze integriteit

Meer en meer worden biometrische gegevens – al dan niet unieke kenmerken van ons lichaam – over onze persoon verzameld door allerlei instanties. Dat houdt heel wat gevaren in voor onze integriteit als persoon.

Verander regelmatig van paswoord, is een van de goede adviezen in de online wereld. Gestolen paswoorden zijn niets meer waard als je van paswoord verandert.

Maar als lichaamskenmerken een paswoord worden, kan je het niet meer veranderen. Veel computers en smartphones kunnen geopend worden met vingerafdruk, stem of gezichtsherkenning. Dat geeft een veilig gevoel, want elk is uniek. In sommige labo’s raak je niet binnen zonder irisscan. Zolang die biometrische gegevens in het toestel blijven, is er geen probleem.

De overheid kent ons gezicht. De foto op de identiteitskaart wordt – ergens – digitaal opgeslagen om de kaart te maken. Sedert eind 2020 moeten burgers twee vingerafdrukken geven wanneer de identiteitskaart vernieuwd wordt. Gezichtsherkenning wordt massaal ingezet door politie en ordehandhaving. Sommige instanties dromen ervan scans van de iris op grote schaal te gebruiken, bijvoorbeeld op luchthavens, omdat de uniciteit accurater is dan bij vingerafdrukken en gezichten. Amazon, Apple en Google kennen de stem van de gebruikers van hun home assistants. Stempatronen worden ongetwijfeld opgeslagen – zoals ze alles opslaan waar ze de hand op kunnen leggen. En uiteraard zijn er ook overheden geïnteresseerd in dna, niet alleen van misdadigers, maar van iedereen.

Gezicht, vingerafdrukken, iris, stem, dna. Ik doe niet mee. Voor zover het in mijn mogelijkheden ligt, doe ik niet mee.

Veiligheid, bestrijding van misdaad – het zijn de verkoopargumenten.

In die plannen en projecten hoor je nooit over het verlies van integriteit.

In die plannen en projecten hoor je nooit spreken over de glijdende schaal naar totalitaire surveillance.

Je hoort ze nooit zeggen dat we bij voorbaat verdacht worden. De basis van de rechtsstaat wordt omgekeerd. Van onschuldig tot schuld bewezen is, worden we gemaakt tot verdachten tot onschuld bewezen is.

Daarover gaat deze blog.

Over het recht om vergeten te worden. Over het recht onschuldig te zijn. Over het recht op onze gegevens.

Over het recht op onze integriteit als persoon.

Wordt vervolgd.

Author: Toon Lowette

Toon Lowette started working in online publishing in 1982 as researcher, publisher and consultant, after six years as economics jourmalist. In July 2018, he retired and moved from Belgium to Spain, (among other things) important interest areas are privacy, protection of personal data, the right to oblivion, and democracy.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.